فتح خاک آمریکا به دست آزادکاران و فرنگی کاران ایران

به گزارش مشرق ، یک پرچم فقط تکه ای پارچه نیست روایت سال ها تلاش، غرور یک ملت و آرزوی ورزشکارانی است که برای رسیدن به لحظه بالا رفتن آن، از سخت ترین مسیرها عبور کرده اند. این بار این پرچم مقدس کشورمان در لاس وگاس آمریکا بالا رفت جایی که کشتی ایران نه با یک قهرمانی، بلکه با فتح هر 2 رشته آزاد و فرنگی، پاسخی ماندگار به تمام دشواری ها داد. پیامی فراتر از مدال و امتیاز تیمی مخابره کرد، پیامی از جنس ایستادگی، اراده و دیپلماسی ورزشی.

لاس وگاس برای کشتی ایران فقط محل برگزاری یک رقابت جهانی نبود. در شرایطی که حساسیت های سیاسی میان ایران و آمریکا، نگرانی هایی درباره حضور کامل کاروان کشورمان و صدور روادید ایجاد کرده بود، اعزام کشتی گیران و حضور آنها روی تشک، خود به بخشی از داستان این مسابقات تبدیل شد؛ داستانی که سرانجام با دو قهرمانی تیمی برای ایران به پایان رسید.

پیش از اعزام تیم ها، موضوع صدور روادید به یکی از دغدغه های جدی کشتی ایران تبدیل شده بود. علیرضا دبیر رئیس فدراسیون کشتی که رایزنی های زیادی هم با اتحادیه جهانی کشتی و هم فدراسیون کشتی آمریکا داشت، در مواضع خود نسبت به کارشکنی احتمالی در صدور ویزا هشدار داده و بر ضرورت فراهم شدن امکان حضور کامل نمایندگان ایران تأکید کرده بود.

در نهایت، تیم های ایران با ترکیبی کامل راهی لاس وگاس شدند که همین نقش دبیر را به خوبی نشان می دهد چرا که دیپلماسی فقط به دیدارهای رسمی، بیانیه ها و مذاکرات محدود نمی شود. گاهی حضور یک تیم در کشوری که روابط سیاسی پرتنشی با آن وجود دارد، خود پیامی روشن دارد؛ اینکه ورزشکاران می توانند فارغ از اختلافات سیاسی، در میدان رقابت حاضر شوند و توانایی هایشان را به نمایش بگذارند.

پایان رقابت ها برای ایران، پایانی معمولی نبود. یکی از تصاویر ماندگار این رقابت ها، بازگشت تماشایی اهورا خاطری در فینال وزن 65 کیلوگرم بود جایی که او در فاصله 40 ثانیه مانده به پایان، با نتیجه 6 بر یک عقب بود اما با جنگندگی مثال زدنی ورق را برگرداند و با پیروزی 7 بر 6 مدال طلا را به دست آورد. طلای خاطری در کنار طلای مهدی یوسفی در وزن 79 کیلوگرم، نقش مهمی در قطعی شدن قهرمانی تیمی آزادکاران داشت.

کشتی ایران لحظه ای ساخت که برای ایران، فراتر از یک مدال بود. پرچم بالا رفت، سرود خوانده شد و جوانانی که روزی رؤیای قهرمانی را در سکوت سالن های تمرین دنبال می کردند، در خاک آمریکا ایستادند تا یک حقیقت را فریاد بزنند: فاصله ها هرقدر دور، راه افتخار هرقدر دشوار و موانع هرقدر بلند باشند، رؤیای ایران را نمی توان از حرکت بازداشت وقتی جوانانش هنوز برای بالا بردن پرچمش می جنگند.